Münchener DigitalisierungsZentrum - Digitale BibliothekBSB - Bayerische Staatsbibliothek

Decretum Gratiani (Kirchenrechtssammlung)

Suche

Neue ausführliche Suche

< Dokument zurück | Gehe zu Spalte:  | Dokument vor >

QUESTIO III.

GRATIANUS.
I. Pars. Sed ponatur, quod hec culpa suspensione digna
non fuerit; queritur, utrum sit deponendus qui offitium contra
prohibitionem episcopi celebrare ausus est? Sed quod sententia
episcopi, siue iusta sine iniusta fuerit, timenda sit, Gregorius
[homil. XXVI. in euangelia] testatur, dicens:

< Dokument zurück | Gehe zu Spalte:  | Dokument vor >

Überblick

Kapitel:

C. I. Gregi timenda est sententia pastoris.

C. II. A suo episcopo excommunicatus non est ab alio recipiendus.

C. III. Excommunicationis sententiam meretur qui excommunicatis communicat.

C. IV. De eodem.

C. V. De eodem.

C. VI. De his, qui dampnati a sinodo sacra misteria contingunt.

C. VII. Sine spe sit reconciliationis qui communicare presumit excommunicatis.

C. VIII. De episcopis, qui innocentes aut minimis causis culpabiles excommunicant.

C. IX. De his, qui tempore excommunicationis suae communicare presumunt.

C. X. Deponantur episcopi, qui excommunicatis communicant.

C. XI. Clerici et laici, qui non obediunt episcopis, infames efficiuntur.

C. XII. In Christum peccat qui ueritatis doctorem contristat.

C. XIII. Simulata uirtutum affectione non denegetur obedientia episcopo.

C. XIV. Episcopo non obediens demonum ore decerpitur.

C. XV. Quibus Papa est inimicus, his nec loqui debemus.

C. XVI. Excommunicatus est qui excommunicatis communicat.

C. XVII. De eodem.

C. XVIII. De eodem.

C. XIX. De eodem.

C. XX. Excommunicatorum nomina uicinis omnibus palam et publice annuncientur.

C. XXI. Duobus modis aliquis sathanae traditur.

C. XXII. Mali a bonis penitus separari non possunt.

C. XXIII. Porcis et canibus sancta non sunt committenda.

C. XXIV. Cum pagano comedere, sed cum excommunicato minime licet.

C. XXV. Communicare non licet his, qui excommunicatis communicant.

C. XXVI. Nullus clericorum uel laicorum ad domum excommunicati accedat.

C. XXVII. Sententia pastoris timenda est, licet iniuste liget.

C. XXVIII. Excommunicationis contrahit penam qui excommunicatis communicat.

C. XXIX. De eodem.

C. XXX. Qui sententiam episcopi putat esse iniustam recurrat ad sinodum.

C. XXXI. Vincula ecclesiastica non sunt contempnenda.

C. XXXII. Sathanae traditur qui ab ecclesia excommunicatur.

[C. XXXIII.] Idem super Iohannem.

C. XXXIV. Vicini episcopi audiant eos, qui de iudiciis episcoporum suorum queruntur.

C. XXXV. Iniusta episcoporum dampnatio irrita esse censetur.

C. XXXVI. Qui suae causae adesse et innocentiam suam asserere uoluerit, intra annum hoc faciat excommunicationis.

C. XXXVII. Audientiam sibi negat qui excommunicationis suae causam agere intra annum dissimulat.

[PALEA. C. XXXVIII.

C. XXXIX. Tardius recipiatur ad ueniam qui sacerdote iubente de ecclesia contempnit exire.

C. XL. A successore soluatur qui post mortem episcopi remanet ligatus.

C. XLI. Quibus exigentibus culpis aliquis sit communione priuandus.

C. XLII. Pro paruis et leuibus causis nullus communione priuetur.

C. XLIII. Pro his tribus criminibus quilibet communione priuetur.

C. XLIV Sententia pastoris reum uel innocentem non constituit uel facit.

C. XLV. De eodem.

C. XLVI. Non est petenda solutio, cum iniqua fertur sententia.

C. XLVII. Deus non nocet, nec noceri patitur aliquem iniuste.

C. XLVIII. Iniusta uincula disrumpit iustitia.

C. XLIX. Temeritas iudicandi non ei, qui iudicatur, sed iudici nocet.

C. L. Non obest homini iniusta sententia.

[C. LI.]

C. LII. Quos conscientia iustificat, aliorum maledicta non timeant.

C. LIII. Frustra aspernatur ab homine quem Deus iustificat.

[C. LIV.]

C. LV. Non hominum linguas, sed conscientias curare debemus.

C. LVI. Conscientia nobis, fama proximis necessaria est.

C. LVII. Apud Deum maledicitur qui moribus dissonam profert sententiam.

C. LVIII. Christum uiolat qui sanctum non sanctum, uel non sanctum sanctum esse crediderit.

C. LIX. Eternae dampnationis inueniet penam qui bonos malos, et malos bonos dixerit.

C. LX. Ligandi uel soluendi potestate se priuat qui hanc iniuste exercet.

C. LXI. De eodem.

C. LXII. Non est uera presidentis absolutio, nisi sequatur arbitrium interni iudicis.

C. LXIII. Priuilegio meretur exui qui eodem abutitur.

C. LXIV. In quem canonica non fertur sententia, penam non debet ferre canonicam.

C. LXV. Qui dampnatur a sinodo quomodo in secunda innocens reparetur.

C. LXVI. Sententia iustitiae non est pro premiis ferenda.

C. LXVII. In prepositorum operibus totum sibi ratio uendicet.

C. LXVIII. Grauiter delinquit qui ex ira sententiam profert.

C. LXIX. Ratio debet corrigere quod furore promulgatum est.

C. LXX. In dictandis sententiis rectores nullo furore ducantur.

C. LXXI. Iustum iudicium uendi non potest.

C. LXXII. De eodem.

C. LXXIII. Non recipiantur ab aliis qui suorum episcoporum contrahunt offensas.

C. LXXIV. Res dubia non diffiniatur certa sententia.

C. LXXV. Non credantur que certis iudiciis non demonstrantur.

C. LXXVI. Ante, quam examinentur, aliqui non iudicentur.

C. LXXVII. Qui falsum de alio profert, et qui crimina credit, uterque reus est.

C. LXXVIII. Quot modis humanum iudicium peruertitur.

C. LXXIX. De his, qui aliquo modo iudicium peruertunt.

C. LXXX. De his, qui metu potestatis ueritatem occultant.

C. LXXXI. De eodem. Item.

[C. LXXXII.]

C. LXXXIII. Qui falsum testimonium dicunt, et ueritatem pro pecunia negant, sceleris Iudae participes fiunt.

C. LXXXIV. Christum negat qui peruersis socium se facit.

C. LXXXV. Qui Christianum se negat Christum negare conuincitur.

C. LXXXVI. Veritatem prodit non solum qui pro ueritate mendacium loquitur, sed etiam qui ueritatem non libere predicat.

C. LXXXVII. Iniuste aliquem anathematizans sibi, non alii nocet.

C. LXXXVIII. Cuius uita offitio non congruit, alios ligatus soluit.

C. LXXXIX. Viribus caret sententia iniuste prolata.

C. XC. Premium meretur qui iniuste maledicitur.

C. XCI. Non est obediendum episcopo, qui pro hereticis missam canere iubet.

C. XCII. Preceptis non obedire multociens expedit.

C. XCIII. De eodem.

C. XCIV. Non sunt audiendi qui contra Deum aliquid iubent.

C. XCV. Non iubet aliquid iniustum qui Deum timere probatur.

C. XCVI. Et qui peccat, et qui peccanti consentit uterque dampnatur.

C. XCVII. De eodem.

[C. XCVIII.]

C. XCIX. Per obedientiam bonum deserere, numquam malum facere licet.

C. C. Apud Deum maledicitur qui peccantibus consentit.

C. CI. Non est obediendum quod contra Deum precipitur.

C. CII. De his, qui cum excommunicatis communicant.

C. CIII. De his, qui sine culpa excommunicatis communicant.

C. CIV. De Bonifatio, qui excommunicatis et pseudoepiscopis se non communicaturum iurauit.

C. CV. Excommunicatis non communicat qui eis animo non consentit.

C. CVI. Modus et forma excommunicationis.

C. CVII. De eodem.

C. CVIII. Modus reconciliationis excommunicatorum.

C. CIX. Que sit penitencia sacerdotum, qui excommunicati sacrum ministerium presumunt.

C. CX. Pro modo peccati puniantur qui excommunicatis communicant.

Spalten:

641/642 - 675/676
Gehe zu Spalte: