Münchener DigitalisierungsZentrum - Digitale BibliothekBSB - Bayerische Staatsbibliothek

Decretum Gratiani (Kirchenrechtssammlung)

Suche

Neue ausführliche Suche

< Dokument zurück | Gehe zu Spalte:  | Dokument vor >

CAUSA XXIV.

GRATIANUS.
Quidam episcopus in heresim lapsus aliquos de sacerdotibus
suis offitio priuauit, et sentencia excommunicationis notauit. Post
mortem de heresi accusatus dampnatur, et sequaces eius cum
omni familia sua. (Qu. I.) Hic primum queritur, an lapsus
in heresim possit aliquos offitio priuare, uel sentencia notare?
(Qu. II.) Secundo, an post mortem aliquis possit excommunicari?
(Qu. III.) Tertio, an pro peccato alicuius tota familia
sit excommunicanda?

< Dokument zurück | Gehe zu Spalte:  | Dokument vor >

Überblick

Kapitel:

QUESTIO I.

C. I. Qui in iam dampnatam heresim labitur, eius dampnationis se participem facit.

C. II. Non est retractandum quod semel sinodus statuit contra unamquamque heresim.

C. III. Non ultra eum procedere oportet, qui in heresim dampnatam recidit.

C. IV. Excommunicatus alium excommunicare non potest.

C. V. Non soluitur uel ligatur nisi quem auctoritas B. Petri soluerit aut ligauerit.

C. VI. In persona Petri ecclesia ligandi et soluendi potestatem accepit.

C. VII. Suis meritis firmus nonnumquam turbatur alienis.

C. VIII. Solus Petrus mandatum accepit, ut amo piscem caperet.

C. IX. Nulla perturbatio a tramite apostolicae sedis retrahat, que omnes hereses semper destruxit.

C. X. Fides Romanae ecclesiae omnes hereses destruit, nullam fouet.

C. XI. Romana ecclesia nullis heresibus succubuit.

C. XII. Ad Romanam referatur ecclesiam, quotiens ratio fidei uentilatur.

C. XIII. Religionis christianae zelum Romana ecclesia pre ceteris habuit.

C. XIV. Aliorum ora fides non timet, quam Romana conmendat ecclesia.

C. XV. Aliud quam Romana ecclesia neque sentire, neque uelle a permittitur.

C. XVI. Alexandrinae ecclesiae a Romana dissentire non licet.

C. XVII. Professione suae fidei aurem erroris Romana abscidit ecclesia.

C. XVIII. Extra unitatem ecclesiae Spiritus sanctus non accipitur.

C. XIX. Non habet Deum patrem uniuersalis ecclesiae relinquens unitatem.

C. XX. Ligandi et soluendi non habet potestatem qui unitatem pacis catholicae non tenet.

C. XXI. Varia crimina uariis penis sunt afficienda.

C. XXII. Ex sola ecclesia sacrificium Dominus accipit.

C. XXIII. Non exhibet fidem Christo qui corpus eius discerpit.

C. XXIV. Etiam corpore ab eo est recedendum, qui fidem Christi non habet.

C. XXV. Profanus est extra ecclesiam B. Petri agnum comedere temptans.

C. XXVI. Hereticorum consortia a catholicis sunt fugienda.

C. XXVII. Nec peccatis solui, nec regnum celeste ingredi potest ab unitate diuisus ecclesiae.

C. XXVIII. Non suscipiantur sacrificia, quorum fides et uita reprobatur.

C. XXIX. Ubi karitas non est, ibi fides uel iusticia locum non habet.

C. XXX. A fide recedens perfectionem Spiritus amittit.

C. XXXI. Sacri offitii potestate penitus carent heretici.

C. XXXII. Proprio spolientur honore qui contra pacem ecclesiae nituntur.

C. XXXIII. Non consecrat in scismate constitutus episcopus.

C. XXXIV. Unitati non conmunicat scismaticis consentiens.

C. XXXV. Ex quo episcopus fidei contraria docet, alium expoliare non potest.

C. XXXVI. Non habeantur excommunicati qui ab hereticis excommunicantur.

C. XXXVII. Ad iudicandum excommunicati non sunt recipiendi.

C. XXXVIII. Pro facinore ab hereticis excommunicatus a catholicis non est recipiendus.

C. XXXIX. Quisquis propter disciplinam ab hereticis excommunicatur, a catholicis non est recipiendus.

C. XL. In extremo positus etiam ab heretico penitenciam accipere ualet.

C. XLI. Annum peniteat qui de manu heretici nesciens prohibitam conmunionem accepit.

C. XLII. Pocius est mortem arripere quam de manu heretici conmunionem accipere.

QUESTIO II.

C. I. Non possunt ab ecclesia solui post mortem qui in hac uita ab ea noluerunt absolui.

C. II. Ecclesia uiuentes potest ligare uel soluere, non mortuos.

C. III. Non oportet ab elemosinis eorum abstinere post mortem, quibus in uita conmunicare non destitimus.

[C. IV.] Item Gelasius uniuersis Episcopis, per Dardaniam siue per Illiricum constitutis.

C. V. Incorrigibilis dampnationis sentencia relaxari non potest.

C. VI. Heretici etiam post mortem sunt excommunicandi.

QUESTIO III.

C. I. Pro peccato patris non est filius anathematizandus.

C. II. Illicite aliquem excommunicans, semet ipsum, condempnat non illum.

C. III. Qui non corde, sed ore maledicunt, labiorum inmundiciam contrahunt.

C. IV. Vita, non sentencia ligat quemlibet uel soluit.

C. V. De eodem.

C. VI. Qua pena feriatur qui illicite aliquem excommunicat.

C. VII. Vita, non sentencia aliquem ab ecclesia eicit, uel ad eam reducit.

C. VIII. Et qui aperto sacrilegio, et qui peruersa uita fidelibus non sociatur, ad ecclesiam non pertinere probatur.

C. IX. A Deo separamus, quos inpios demonstramus.

C. X. Ab omni maledicto fideles inmunes esse oportet.

C. XI. Quos significent qui ad benedictionem, quiue ad maledictionem de filiis Israel electi sunt.

C. XII. Sancti uiri non ex uoto ultionis, sed amore iusticiae aliquos maledicunt.

C. XIII. Errantes et in errorem mittentes excommunicentur.

C. XIV. Delinquentes corrigantur a sacerdotibus, incorrigibiles inuenti excommunicentur.

C. XV. Secunda uel tertia ammonicione interposita excommunicationis sentencia procedat.

C. XVI. Mali ab ecclesia sunt eliminandi.

C. XVII. Pro diuersitate culparum subditi a prepositis corripiantur.

C. XVIII. Qui corrigi nolunt excommunicationis ferro debent abscidi.

C. XIX. Excommunicandus est qui simul duas uxores habere presumit.

C. XX. Falsi testes et homicidae conmunione priuentur.

C. XXI. Excommunicetur potens, qui clericum pauperem religiosum spoliare presumit.

C. XXII. De eodem.

C. XXIII. Conmunione priuetur qui Romipetas, et peregrinos, uel mercatores molestare presumpserit.

C. XXIV. Excommunicetur qui oratores et ecclesias, earumque bona et personas ibidem seruientes infestare presumit.

C. XXV. Qui oratoribus, pauperibus non arma ferentibus in malum obuiauerint, excommunicentur.

C. XXVI. Scismatis et heresis differentia.

C. XXVII. Unde dicatur heresis?

C. XXVIII. Qui proprie dicantur heretici.

C. XXIX. Non sunt heretici, qui non sua audatia, sed aliena seducuntur in errorem.

C. XXX. Magistri erroris existunt qui ueritatis disciplinam contempnunt.

C. XXXI. Heretici sunt qui quod praue sapiunt contumaciter defendunt.

C. XXXII. Errante dampnabilior est qui eius defendit errorem.

C. XXXIII. Qui mendacio ueritatem inmutant patrum terminos transferre probantur.

C. XXXIV. Abiciantur qui aduersariorum conueniunt prauitati.

C. XXXV. Et sodalitates et conuiuia hereticorum clerici uitare debent.

C. XXXVI. Canonum obseruatores cum hereticis nullum debent inire certamen.

C. XXXVII. Non contradicit, sed pocius euangelio obedit qui malos excommunicat.

C. XXXVIII. Diuina maledictio meritum maledicti designat.

C. XXXIX. Quot sint sectae hereticorum.

C. XL. Quare diuina prouidentia multos errare permittit.

Spalten:

965/966 - 1005/1006
Gehe zu Spalte: